Ρίγανη: Η νόστιμη και υγιεινή πινελιά στο πιάτο μας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 6 Δεκεμβρίου 2007

Γράφει: Παπαλαζάρου Αναστάσιος, Κλινικός Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, Ph

Αναφορές από την Αρχαία Ελλάδα το καθιστούν σύμβολο χαράς και ευτυχίας καθώς συνήθιζαν το στεφάνι στους γάμους να περιέχει και κλαδιά ρίγανης. Η ρίγανη περιέχει πλήθος αιθέριων ελαίων προεξαρχόντων των thymol και carvacrol, που έχει βρεθεί ότι εμποδίζουν τη δράση διαφόρων μικροοργανισμών προφυλάσσοντας τον οργανισμό από διάφορες ασθένειες.

Παράλληλα η ρίγανη εμφανίζει και ισχυρή αντιοξειδωτική δράση. Συγκεκριμένα δύο συστατικά της, τα thymol και carvacrol, εμποδίζουν τη δράση των ελευθέρων ριζών και μάλιστα πειραματικά δεδομένα δείχνουν εντονότερη αντιοξειδωτική ικανότητα ακόμα και από δύο συνθετικά παρασκευασμένα αντιοξειδωτικά (BHT και BHA) που χρησιμοποιούνται ευρέως σήμερα στα συσκευασμένα κρέατα.
Είμαι σίγουρος ότι η γιαγιά μου δεν γνώριζε ότι το κρέας που έτρωγε περιείχε νιτρικά που συνδυαζόμενα με τις αμίνες του στομάχου δημιουργούσαν νιτροζαμίνες που είναι εν δυνάμει καρκινογόνες ουσίες, ενώ παράλληλα βάζοντας ρίγανη στο κρέας της, προστάτευε τον οργανισμό της από την παραπάνω συμπαιγνία. 'Ριγανίζοντας' λοιπόν το κρέας όχι μόνο του δίνουμε γεύση, αλλά τονώνουμε και τη θρεπτική του αξία. Μάλιστα, έχει βρεθεί ότι η ρίγανη έχει 12 φορές ισχυρότερη αντιοξειδωτική δράση από το πορτοκάλι, 30 από την πατάτα και 42 από το μήλο.
Παράλληλα, η ρίγανη αποτελεί πολύ καλή πηγή φυτικών ινών, σιδήρου και β-καροτίνης. Οι φυτικές ίνες μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων στο αίμα καθιστώντας ακόμα αρμονικότερη έως και ιδανική τη σχέση ρίγανης-κρέατος.
Η ποσότητα φυτικών ινών που παίρνουμε βάζοντας ρίγανη στη μερίδα της μπριζόλας που τρώμε είναι περίπου 1 γρ, ποσότητα σχετικά μεγάλη αν αναλογιστούμε ότι ο μέσος άνθρωπος δύσκολα ξεπερνά τα 8-12 γρ/μέρα όταν η συνιστώμενη πρόσληψη φτάνει τα 30 γρ. ΠΗΓΗ  iatronet

Καλλιέργεια Φακής

Μετά από την καλλιέργεια του τσαγιού μπορούμε να ξεκουράσουμε  και να προσθέσουμε φυσικό
άζωτο στο κτήμα μας για την επομένη χρονιά
σπέρνοντας φακή.

Μελισσόχορτο,ή Μελισσοβότανο

Τα παντα για το φυτο μελισσοχορτο: Ποιά τα οφέλη για την υγεια μας
	Συγγραφέας: Βασιλική Π.   Πηγή: ANEW.GR
	Σελίδα 1 από 1
	Το φυτό Μέλισσα (Melissa officinalis) είναι γνωστό επίσης ως βάλσαμο λεμονιού (μελισσόχορτο), βάλσαμο κεριού μέλισσας ή κοινώς βάλσαμο. Η Melissa officinalis ανήκει στην οικογένεια της μέντας Lamiaceae. Και όντας τέτοια, είναι γνωστή για την αναζωογονητική της ποιότητα, όπως το λεμόνι ή η κιτρονέλλα. Το όνομα “Μέλισσα” ελήφθη από το ελληνικό "melisso-phyllon" που σημαίνει κυριολεκτικά "φύλλο μέλισσας. Ονομάστηκε έτσι επειδή το φυτό είναι τόσο πλούσιο σε νέκταρ που φυτεύεται συνήθως για τη διατροφή των μελισσών. To μελισσόχορτο είναι ένα ολοετές φυτό που καλλιεργήθηκε αρχικά στη Νότια Ευρώπη. Σήμερα, είναι γνωστό σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Κεντρικής Ευρώπης, της Δυτικής Ασίας, της Βόρειας Αφρικής, του Παναμά, και των ΗΠΑ. Τα φύλλα της: Έχουν ένα χαρακτηριστικό άρωμα λεμονιού που είναι απαλό και καταπραϋντικό κάτι που είναι ιδανικό, μιας και το φυτό φαίνεται να έχει την τάση να αυξάνεται σε ήπιες περιοχές κοντά σε ανθρώπινες κατοικίες. Τα λουλούδια της: Όταν πλησιάζει το τέλος του καλοκαιριού, το φυτό παράγει μικροσκοπικά λευκά λουλούδια που είναι γεμάτα από νέκταρ, προς μεγάλη ευτυχία των μελισσών που τρέφονται με αυτό. Όντας σε πλήρη άνθιση, το φυτό γίνεται ακόμα πιο ελκυστικό τόσο ώστε μια φορά, εξαιτίας της ομορφιάς του, ο ίδιος ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας Καρλομάγνος διέταξε να φυτεύεται η Melissa officinalis στους κήπους κάθε μοναστηριού. Οι μίσχοι της Melissa officinalis μαραίνονται και πεθαίνουν κατά την έναρξη της χειμερινής περιόδου, αλλά αναπτύσσονται και ανθίζουν και πάλι με τον ερχομό της άνοιξης.  Οφέλη για την υγεία Το μελισσόχορτο χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν για διάφορες ασθένειες και καταστάσεις. - Η παραδοσιακή Ιατρική την έκρινε ως ένα φυτό ενεργό σε πολλούς τομείς που χρησιμοποιείται ως θεραπεία για οποιαδήποτε προβλήματα, από αέρια μέχρι δυσκολίες στον ύπνο, ακόμα και καρδιακά προβλήματα. - Οι Βοτανολόγοι εφάρμοσαν επίσης βάλσαμο Μέλισσας τοπικά στην κροταφική χώρα, για την αϋπνία και τον νευρικό πόνο. - Σε όλη την ιστορία, το μελισσόχορτο χρησιμοποιήθηκε από πολλούς πολιτισμούς για πολλούς και διάφορους λόγους. Τον 4ο αιώνα, το φυτό εισήχθη στη Βρετανία, όπου χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να ησυχάζει το διαταραγμένο νευρικό σύστημα. - Ιατρικές πηγές του Λονδίνου (1969) αναφέρουν: «Η ουσία του βάλσαμου, που περιέχεται στο κρασί κανάριων νήσων, σημαίνει ανανέωση της νεότητας κάθε πρωί, ενίσχυση του μυαλού, ανακούφιση της εξασθενημένης φύσης και πρόληψη της φαλάκρας." - Ο John Evelyn επίσης έγραψε: "Το βάλσαμο είναι ευεργετικό για τον εγκέφαλο, την ενίσχυση της μνήμης και κάτι που δυναμικά διώχνει μακριά τη μελαγχολία. " Το «ελιξίριο της ζωής» Οι Άγγλοι πείστηκαν τόσο για τις ανανεωτικές ιδιότητες του φυτού που το αποκάλεσαν το «ελιξίριο της ζωής» και το χρησιμοποίησαν ως ένα σημαντικό συστατικό στην οινοποίηση. Όπως οι Άγγλοι, πολλοί άλλοι πολιτισμοί ήταν ερωτευμένοι με τις πολλές καλές ιδιότητες του φυτού. Ήταν σαφές ότι το μελισσόχορτο βοηθάει το μυαλό να καθαρίσει, αυξάνει την αντίληψη και ενισχύει τη μνήμη. Στην πραγματικότητα, το φημισμένο νερό Carmelite που χρησιμοποιείται για την ανακούφιση του νευρικού πονοκεφάλου είναι πραγματικά ένα μείγμα μελισσόχορτου, σε συνδυασμό με φλούδες λεμονιού, μοσχοκάρυδο και ρίζα αγγελικής. Η ιστορία έχει καταγράψει τις πολλές αρετές του μελισσόχορτου. Τόσο o Διοσκουρίδης όσο και ο Πλίνιος, οι οποίοι είναι μεταξύ των Ελλήνων σοφών πίστευαν ότι θα ήταν χρήσιμο για την αντιμετώπιση της στο δηλητήριο από τα δαγκώματα από φίδια και σκορπιούς. Σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη συνεχίζει να ερευνά πολλά από τα οφέλη αυτού του φυτού. Πολλές κλινικές δοκιμές οδήγησαν στην ανακάλυψη ενεργών συστατικών που υπάρχουν στο φυτό, τα οποία το κάνουν πολύ αποτελεσματικό ως μια ολοκληρωμένη θεραπεία. Τα τερπένια, συστατικά του πτητικού ελαίου του μελισσόχορτου με την ευχάριστη μυρωδιά, θεωρούνται ότι παράγουν τα ανακουφιστικά αποτελέσματα χαλάρωσης και εξαγωγής ευσομίας. Έχει επίσης βρεθεί ότι το φυτό είναι πλούσιο σε φλαβονοειδή, φαινολικά οξέα και άλλες ενώσεις οι οποίες είναι υπεύθυνες για την καταπολέμηση του έρπητα και για τις δράσεις ρυθμίσεως του θυρεοειδούς.