Σύμφυτο σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Σύμφυτο το φαρμακευτικό-Symphytum officinale L.

Τρόπος πολλαπλασιασμού: Με σπορά ή ριζώματα
Εποχή σποράς: Φυτεύουμε με σπόρους την άνοιξη Μάρτιο με Απρίλιο όταν οι θερμοκρασία είναι 20 βαθμοί Κελσίου και πολλαπλασιάζουμε με ριζώματα νωρίς την άνοιξη
Βάθος φύτευσης: 0.5-1 εκατοστά
Ημέρες βλάστησης: 10-30 ημέρες
Απόσταση φύτευσης:
60-90 εκατοστά, σε φτωχά εδάφη 30-60 εκατοστά
Μεταφύτευση: Μόλις φτάσει τα 5 εκατοστά περίπου ή μετά από 3 μήνες
Ανθίζει: Άνοιξη-καλοκαίρι
Κλίμα: Το σύμφυτο σπανίως βρίσκεται στην βόρεια και ηπειρωτική Ελλάδα, φύεται δε αυτοφυώς στην Ευρώπη. Μπορεί να καλλιεργηθεί στο κλήμα της Ελλάδας αλλά χρειάζεται πότισμα το καλοκαίρι
Τοποθεσία: Προτιμά υγρά αλλά καλά στραγκιζόμενα εδάφη και ηλιόλουστα έως ημισκιερά μέρη
Συλλογή-συγκομιδή: Τα φύλλα Μάιο-Σεπτέμβριο
Σκοπός καλλιέργειας:-Ως φαρμακευτικό φυτό για επούλωση καταγμάτων, χτυπημάτων.
-Ως φυτό για συγκαλλιέργεια και για προσέλκυση ωφέλιμων εντόμων στον κήπο μας
-Όπως έχω γράψει και στο «Η αξία των βοτάνων στον οργανικό κήπο», το σύμφυτο είναι πλούσιο στο άζωτο, κάλιο και φυσικό ασβέστιο και η χημική του σύνθεση είναι σχεδόν η ίδια με το λίπασμα. Αποσυνθέτετε πολύ γρήγορα και είναι έτσι χρήσιμο όχι μόνο στη δημιουργία της κομπόστας μας, αλλά και ως χλωρή λίπανση, όταν τεμαχίζεται και σκορπίζεται γύρω από τη βάση των φυτών μας. Το σύμφυτο έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για να διασπάσει το βαθύ χώμα, επειδή οι μακροχρόνιες ρίζες του αναπτύσσονται βαθιά κάτω στο υπέδαφος, παρέχοντας πολύτιμες θρεπτικές ουσίες στο επιφανειακό χώμα.

Σταυροβότανο (Βερβένα)

ΒΕΡΒΕΝΑ (Verbena officinalis) 

Η βερβενα θεωρείτο σε όλη την Ευρώπη ιερό φυτό, οι Δρυΐδες τη χρησιμοποιούσαν σε τελετές στην αρχαία Βρετανία και Γαλατία ενώ είναι ήταν γνωστή και στην Κίνα σαν θεραπευτικό βότανο. 
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η βερβενα γνωστή και ως σταυροβότανο η ιεροβότανο  θεωρείτο σε όλη την Ευρώπη ιερό φυτό,  οι Δρυΐδες τη χρησιμοποιούσαν σε τελετές στην αρχαία Βρετανία και Γαλατία ενώ είναι ήταν γνωστή και στην Κίνα σαν θεραπευτικό βότανο.
Ο Διοσκουρίδης τον 1 μ.Χ. αιώνα την ονόμασε ιεροβότανο.
Είναι φυτό αυτοφυές  σε όλη την Ευρώπη και φθάνει έως το 1 μ. ύψος

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ & ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Οι δραστικές ουσίες της Βερόνας είναι  τα πικρά ιριδοειδή ,αιθ. έλαιο, αλκαλοειδή, τανίνη και  γλίσχραμα.

Η Βερβένα θεωρείται  διουρητικό, επουλωτικό, τονωτικό, ήπιο ηρεμιστικό και χολαγωγό βότανο.
Ειδικότερα, σύμφωνα με μελέτες επηρεάζει το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, καταπραΰνει τη νευρική ένταση, ανακουφίζει από πονοκεφάλους και ημικρανίες.
χορηγείται για την αύξηση του γάλακτος στις θηλάζουσες μητέρες.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Η βερβενα γνωστή και ως σταυροβότανο η ιεροβότανο  θεωρείτο σε όλη την Ευρώπη ιερό φυτό,  οι Δρυΐδες τη χρησιμοποιούσαν σε τελετές στην αρχαία Βρετανία και Γαλατία ενώ είναι ήταν γνωστή και στην Κίνα σαν θεραπευτικό βότανο.

Ο Διοσκουρίδης τον 1 μ.Χ. αιώνα την ονόμασε ιεροβότανο.

Είναι φυτό αυτοφυές  σε όλη την Ευρώπη και φθάνει έως το 1 μ. ύψος

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ- ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Οι δραστικές ουσίες της Βερόνας είναι  τα πικρά ιριδοειδή ,αιθ. έλαιο, αλκαλοειδή, τανίνη και  γλίσχραμα.

Η Βερβένα θεωρείται  διουρητικό, επουλωτικό, τονωτικό, ήπιο ηρεμιστικό και χολαγωγό βότανο.

Ειδικότερα, σύμφωνα με μελέτες επηρεάζει το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, καταπραΰνει τη νευρική ένταση, ανακουφίζει από πονοκεφάλους και ημικρανίες.  χορηγείται για την αύξηση του γάλακτος στις θηλάζουσες μητέρες.

Θυμάρι

Θυμάρι

Θυμάρι

Το θυμάρι είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις πάμπολλες φαρμακευτικές του ιδιότητες. Οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι συνήθιζαν να κάνουν μπάνιο μέσα σε νερό με θυμάρι για να αποκτήσουν ενέργεια και σφρίγος. Οι αρχαίοι Έλληνες, προσανατολίζονταν περισσότερο στις θεραπευτικές του ιδιότητες και το χρησιμοποιούσαν σαν απολυμαντικό, σε αντίθεση με τους αρχαίους Αιγύπτιους που εκμεταλλεύονταν περισσότερο τις αρωματικές του ιδιότητες. Για να τονώσουν την ενέργεια και τη δύναμη των ιπποτων το Μεσαίωνα, οι γυναίκες κεντούσαν κλωνάρια θυμαριού στα ρούχα τους.

Η χρήση του θυμαριού εστιάζεται κυρίως στην καταπολέμηση των στομαχόπονων, της γρίπης αλλά και του βήχα. Το θυμάρι έχει αντιμικροβιακή και βακτηριοκτόνα δράση γι'αυτό και τα παλαιότερα γιατροσόφια σύστηναν σούπες με μοσχάρι και άλλα δυναμωτικά συστατικά αλλά και θυμάρι.

Στη σημερινή εποχή, χρησιμοποιείται πολύ στη μαγειρική, καθώς στη χώρας μας φυτρώνει σχεδόν παντού, ανεξαρτήτως υψομέτρου. 

Που φύεται: Σε όλες τις περιοχές που είναι ξερές και χωρίς ιδιαίτερη βλάστηση.

Πότε μαζεύεται: Κυρίως Μάιο με Οκτώβριο.

Μέρος που χρησιμοποιούμε: Το άνθος των κλαδιών.

Περιέχει: Πικρές ουσίες, αντιβιοτικά, ταννίνη, φαινόλες κλπ.

Βοτανοθεραπείες: αντιβηχικό, παρασιτοκτόνο, μικροβιοκτόνο, χωνευτικό, αντικαταθλιπτικό, αντινευρωτικό, αγχολυτικό, εμμηναγωγικό, αντισηπτικό, αντιγριπικό, αντιαναιμικό κλπ.

Χρήσεις:

• Ρευματισμοί
• Αναιμία
• Βήχας
• Γρίπη
• Παράσιτα στα έντερα / στομάχι
• Αμυγδαλίτιδα
• Στοματίτιδα
• Πονόλαιμος
• Συνάχι
• Αρθρίτιδα
• Άγχος
• Δυσπεψία

Mέντα

               
                           

                                          

      H μέντα (Mentha) είναι ποώδες αρωματικό φυτό της οικογένειας των χειλανθών

 των εύκρατων περιοχών. 

Έχει άνθη ευωδιαστά, λευκά ή ιώδη, που σχηματίζουν ταξιανθία στάχυος. 

Είναι φυτό φαρμακευτικό και χρησιμοποιείται στημαγειρική ως καρύκευμα, 

καθώς και ως αφέψημα ή αιθέριο έλαιο. Το αιθέριο έλαιο είναι κατάλληλο 

για κατώτερης ποιότητας προϊόντα αρωματοποιίας και σαπωνοποιίας.

 Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει διάφορα είδη μέντας

Φυτώριο Αρωματικών Φυτών

Η Συμετοχή μας με το περίπτερο μας στην διεθνή έκθεση Λαμίας 2013

Παγωμένο τσάι του βουνού,το καλύτερο και υγιεινότερο αναψυκτικό του καλοκαιριού

Κώνειο

Προσοχή δηλητηριώδης φυτό!

Επιστημονική ονομασία: Κώνειο το στικτόν- Conium maculatum L.

Οικογένεια: Δικότυλο, της οικογένειας των Σκιαδοφόρων (Umbelliferae).

 Άλλα ονόματα: Κώνειο το στικτόν, αμάραγγος (Mάνη), ασκοτιστάρα (Κρήτη), καρπούσα (Αρβανίτικα), μαγκούτα, καμπουδιά ή τσαμπουδία (Κύπρος), βρωμούσα, βρωμόχορτο, κιρκούτα.

Αγγλικά: Hemlock, poison hemlock, snakeweed, poison parsley, spotted parsley

Περιγραφή

Φυτό ποώδες, λείο σχεδόν χωρίς τρίχες, μεγάλο, με ύψος από 50cmέως 2,5m, μονοετές ή διετές.

Ο βλαστός είναι ισχυρός, ορθός, διακλαδιζόμενος, συνήθως με  ερυθροκαστανές κηλίδες προς το κάτω μέρος, κούφιος εσωτερικά, γραμμωτός κατά μήκος εξωτερικά.

Τα φύλλα του είναι έμμισχα, αντίθετα, τα κατώτερα μεγάλα μέχρι 50x40cm με το περίγραμμα τους τριγωνικό, σύνθετα, 2-4 φορές πτεροειδή, μαλακά, χωρίς τρίχες   Με τμήματα λογχοειδή έως δελτοειδή, πτεροσχιδή, χνουδωτά.

Φύλλα περιβλήματος:  μόνιμα βράκτεια, βραχέα κατανεύοντα  0-5-6 στενά τριγωνικά έως ωοειδή-λογχοειδή φύλλα,   με άκρα που γυρνούν προς τα κάτω, ξηρής μεμβρανώδους υφής.

Εξάπλωση

Αυτοφυές κατά μήκος των αγροτικών δρόμων, σε φράκτες , ακαλλιέργητες εκτάσεις, υγρούς και σκιερούς τόπους, ερείπια, απορρίμματα .

Σε όλη την Ελλάδα. Αττική, Μεγαρίδα

Ήταν φυτό πολύ κοινό στην Αττική μέχρι τον προηγούμενο αιώνα και εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα. Ο γνωστός βοτανικός Χελδράϊχ βεβαιώνει πως φύτρωνε ακόμα και στις αυλές των σπιτιών.

Ο Διοσκουρίδης λέγει ότι «ενεργέστατον είναι το μεγαρικόν, το αττικόν, το εις τη  Χίο και την Κιλικία».

Κατα τον Θεόφραστο «άριστο είναι το περί Σούσα Φυόμενο και το εν ψυχρότατοις τόπος».

Ο Π.Γ.Γεννάδιος στο Φυτολογικό Λεξικό του  το 1914 αναφέρει τα εξής:

Πριν από 35 χρόνια ο Ορφανίδης (βοτανικός) προκειμένου περί του κώνειου έγραφε: « Πρό τινων χρόνων από την φυλακή του Σωκράτους μέχρι της βάσης του λόφου όπου ευρίσκεται το Θησείο, άφθονα βλάστανε το κώνειο. Αλλά σήμερα σποραδικά μόνο απαντά εκεί. Τούτο συνέβη διότι συνελέγετο απλήστως πριν από την καρποφορία του  προς χρήση στα φαρμακεία της πρωτεύουσας. Σήμερα απαντά εις τον ελαιώνα και άλλες τοποθεσίες των Αθηνών...»

Φύεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη εκτός από τον μακρινό έσχατο βορρά, την Ασία την Νότιο Αφρική. Εξαπλώνεται και στην Αμερική από το Κεμπέκ μέχρι την Φλώριδα, καθώς και στις δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ και την Χιλή.

Καλλιέργεια

Καλλιεργείται με σπόρους που σπέρνονται ενωρίς την άνοιξη. Το Μάϊο τα νεαρά φυτά μεταφυτεύονται σε έδαφος λίγο υγρό και θρεπτικό, κατά προτίμηση αργιλοασβεστούχο και πλούσιο σε αμμωνιακά άλατα. Τα φύλλα συλλέγονται τον δεύτερο χρόνο όταν αρχίζει η άνθιση (Ευρώπη: Ιούνιο, Ιούλιο) και οι καρποί όταν σχεδόν ωριμάσουν.

Η συλλογή γίνεται σε ημέρα ηλιόλουστη, (στην Ευρώπη: Οκτώβριο - Νοέμβριο) ξηρή διότι τότε έχουμε την μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε δραστικά συστατικά. Αμέσως μετά, ξηραίνονται σε μέτρια θερμοκρασία γρήγορα και φυλάσσονται μακριά από το φως και τον αέρα. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα αλκαλοειδή του φυτού είναι ουσίες πτητικές, επομένως και η ποιότητα και δραστικότητα της δρόγης μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Όλες οι ανωτέρω εργασίες πρέπει να γίνονται μακριά από τα άλλα φαρμακευτικά φυτά.

πηγη.ftiaxno.gr

Γλυκόριζα

Η γλυκόριζα αναφέρεται από το Θεόφραστο τον 3ο αιώνα π.Χ. ως φάρμακαο για το άσθμα. Το όνομα προέρχεται από τα ελληνικά και σημαίνει γλυκιά ρίζα, φυσικά λόγω της γεύσης. Προέρχεται από τη νότια Ευρώπη, Αίγυπτο και μέρη της Ασίας. Καλλιεργείται πλέον παντού στην Ευρώπη εκυός της Σκανδιναβίας καθώς και σε Αμερική, Αυστραλία, Κίνα. Λέγεται οτι ο Ναπολέων μασούσε κομμάτια γλυκόριζας. Η γλυκόριζα είναι θάμνος ύψους 50-100 εκ., με ρίζες που φτάνουν τα 1-2 μέτρα, κυλινδρικές, διακλαδισμένες και σαρκώδεις. Αυτές είναι που χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς. Οι βλαστοί του φυτού είναι όρθιοι, ραβδωτοί, ισχυροί και χνουδωτοί, τα φύλλα είναι πτεροειδή, τα άνθη του φυτού έχουν συνήθως χρώμα κυανό και εμφανίζονται στις αρχές του καλοκαιριού. Τη γλυκόριζα την συναντούμε σε μεγάλες αποικίες σε χαμηλό υψόμετρο και σε εδάφη χέρσα και ακαλλιέργητα. Βότανο γνωστό εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στην κινέζικη ιατρική την χρησιμοποιούν εδώ και 3000 χρόνια. Η γλυκόριζα είναι μαλακτικό, εμετικό και με ήπια χαλαρωτική δράση. Τμήμα που χρησιμοποιείται: Ολόκληρη η ρίζα, σε κομματάκια ή σε σκόνη. 

Συστατικά γλυκόριζας:

-ΓΛΥΚΥΡΙΖΙΝΗ
-ΤΑΝΝΙΝΗ
-ΓΛΥΚΟΖΗ
-ΚΑΛΑΜΟΣΑΚΧΑΡΟ
-ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΙΚΟ ΟΞΥ
-ΓΛΥΚΥΡΙΤΙΝΗ
-ΑΛΑΤΑ ΑΣΒΕΣΤΙΟΥ, ΜΑΓΝΗΣΙΟΥ
-ΑΣΠΑΡΑΓΙΝΗ
-ΟΙΣΤΡΟΓΟΝΑ (ΣΤΕΡΟΕΙΔΗ)
-ΕΛΑΙΑ
-ΚΕΤΟΝΕΣ
-ΚΟΥΜΑΡΙΝΕΣ

Θεραπευτικές ιδιότητες γλυκόριζας:

Ο χυμός από τις ρίζες δίνει την εμπορική γλυκόριζα. Χρησιμοποιείται για την κάλυψη της δυσάρεστης γεύσης άλλων φαρμάκων ή για τn δική της κατευναστική επίδραση στον επίμονο βήχα. Η αποξηραμένη ρίζα, αφού αφαιρεθεί ο πικρός φλοιός της, συστήνεται για κρυολογήματα, ερεθισμένο λαιμό και βρογχικό κατάρρου. Η γλυκόριζα είναι ήπιο υπακτικό. Μειώνει τα επίπεδα των οξέων του στομάχου, ανακουφίζοντας έτσι από τις καούρες. Έχει σημαντική ικανότητα να θεραπεύει τα έλκη του στομάχου , επειδή επικαλύπτει με προστατευτική γέλη τα τοιχώματα. Διευκολύνει επίσης τις κινήσεις του παχέος εντέρου. Αυξάνει τη ροή τns χολής και μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα. Δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, αντιφλεγμονώδες, επενεργεί στα επινεφρίδια, είναι αντισπασμωδικό και ήπιο υπακτικό. Το βότανο είναι ωφέλιμο σε προβλήματα σπλήνας, γαστρίτιδας και πεπτικού έλκους, κολικούς και πρωτοπαθή αδρενοκορτικοειδική ανεπάρκεια. Έχει θετική δράση σε βρογχική καταρροή, βρογχίτιδα, πνευμονία και βήχα. Επίσης, επενεργεί θετικά σε προβλήματα στρες. Σε προβλήματα αρθρίτιδας όπου λαμβάνονται κορτικοειδή σκευάσματα, βοηθά για την καλύτερη λειτουργία των επινεφριδίων. Είναι διουρητική και συστήνεται κατά του διαβήτη και της χοληστερίνης.

Κόλιανδρος

Κόλιανδρος, Κορίανδρος - Coriander

Κολίανδρο

Αναλγητικό, αφροδισιακό, αντισπασμωδικό, αποτοξινωτικό, αντισηπτικό,
λιποδιαλυτικό, αναζωογονητικό, βοηθάει για την καταπολέμηση του στρες
και της ημικρανίας, των αρθριτικών και μυϊκών πόνων και του
κρυολογήματος. Χρησιμοποιείται κυρίως σε διεργασίες που αφορούν την
αγάπη και τον έρωτα. Επίσης, έχει προστατευτικές ιδιότητες και λέγεται ότι
εξασφαλίζει αθανασία της ψυχής.

Δενδρομολόχα (αλθαία)

Βοτανικό όνομα: Αλθαία η φαρμακευτική (Althaea officinalis), ανήκει στην οικογένεια των μαλαχωδών (Malvaceae). Κατάγεται από την περιοχή γύρω από την Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα καθώς και την ανατολική Μεσόγειο. Ευδοκιμεί σε υγρά εδάφη, πλούσια σε αλάτι. Επίσης απαντά ως καλλιεργήσιμο φυτό. Φτάνει σε ύψος μέχρι το 1,50 μ. Έχει φύλλα πριονωτά με εγκοπές και άνθη λευκά. Ανθίζει από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο.
Η δενδρομολόχα (ή νερομολόχα) χρησιμοποιείται ήδη από την αρχαιότητα και καλλιεργούνταν στους κήπους των μοναστηριών το μεσαίωνα. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις του Έλληνα φιλόσοφου Θεόφραστου το μείγμα δενδρομολόχας και κρασιού θεωρούταν στην αρχαιότητα δοκιμασμένο μέσο κατά του βήχα. Η ρίζα πωλούταν ως φάρμακο για τον πονόλαιμο.
Χρησιμοποιούμενα μέρη του φυτού: Συλλέγεται κυρίως η ρίζα του φυτού, η οποία περιέχει το υψηλότερο ποσοστό δραστικών συστατικών. Χρησιμοποιούνται επίσης τα φύλλα και τα άνθη.

Ιδιότητες: Χάρη στην υψηλή περιεκτικότητα σε βλέννα η δενδρομολόχα μειώνει τον ερεθισμό και έχει αντιφλεγμονικές, αποχρεμτττικες και ελαφρώς καθαρτικές ιδιότητες.

Χρήση: Λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε βλέννα η δενδρομολόχα αποτελεί αποτελεσματικό μέσο για αναπνευστικά νοσήματα. Οι φλεγμονές των βλεννογόνων και του γαστρεντερικού σωλήνα ανακουφίζονται, γιατί η βλέννα επικάθεται στις ερεθισμένες περιοχές. Η δενδρομολόχα αποτελεί μέσο κατά του βήχα ιδίως για τα μικρά παιδιά. Επίσης από αυτή παράγονται αλοιφές για τους καλόγερους και τα αποστήματα καθώς και οδοντικά διαλύματα. Σε περίπτωση εγκαύματος από την ήλιο βοηθά ένα έγχυμα από φύλλα ή κομμάτια ρίζας.

Θεραπευτικές ιδιότητες

Η αλθαία χρησιμοποιείται για τις αντιβηχικές, μαλακτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της. Κατευνάζει τους μυϊκούς πόνους, εξαφανίζει τους μώλωπες, ωριμάζει τα αποστήματα, καταπολεμά τις ουλίτιδες και τις άφθες, επουλώνει τις πληγές. Βοηθάει τα κουρασμένα νεφρά, καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα, καταπραΰνει τους ερεθισμούς. Είναι ευεργετική στις φλεγμονές και τις παθήσεις του πεπτικού (στοματίτιδα, φαρυγγίτιδα, έλκος στομάχου, εντέρων), του αναπνευστικού (λαρυγγίτιδα, στηθάγχη, βρογχίτιδα) και του ουροποιητικού συστήματος (κυστίτιδα, ψαμμίαση , πέτρες στα νεφρά).
Καταπολεμά τον έντονο και ξερό βήχα και το κρυολόγημα και δρα ως ήπιο αποχρεμπτικό .

Αρκουδοπούρναρο

Αρκουδοπούρναρο – Holly (Ilex aquifolium)

Ο ίλεξ (Ilex, αρκουδοπούρναρο και ου [γαλλ. houx]), είναι γένος φυτών που περιλαμβάνει γύρω στα 600 είδη της οικογένειας Aquifoliaceae μερικά από τα οποία μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα 10 μέτρα. Κατάγεται από την Ευρώπη, την Ασία και την βορειοδυτική Αφρική.

Απαρτίζεται από νεαρούς βλαστούς πράσινου χρώματος που μετά την ολική ξυλοποίηση γίνονται γκρίζοι. Τα φύλλα του είναι σκληρά, δερματώδη, σκουροπράσινα, γυαλιστερά, με μικρούς μίσχους, σχήματος ωοειδούς. Το φύλλωμα είναι οδοντωτό και καταλήγει σε αγκάθια. Στην Ελλάδα το σύνηθες ύψος που μπορεί να φτάσει είναι 1-3 μέτρα.

Τα άνθη του είναι μικρά, μασχαλιαία, λευκά ή λευκοκίτρινα με ελαφρύ άρωμα. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Μάιο. Ο καρπός είναι σφαιρικός κόκκινος σαν του βατόμουρου με ιδιαίτερη διακοσμητική αξία και εμφανίζεται στα θηλυκά φυτά από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο. Μεγάλη Προσοχή στον καρπό ο οποίος είναι τοξικός και μπορεί να προκαλέσει έμετους, κενώσεις ή σε μεγάλες ποσότητες ακόμα και το θάνατο αν καταναλωθεί από τον άνθρωπο.

Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις όσον αφορά το έδαφος. Είναι ανθεκτικό στο κρύο και στα ασβεστούχα εδάφη, προτιμά ηλιόλουστες θέσεις αλλά μπορεί όμως να αναπτυχθεί και σε ημισκιερές. Ποτίσματα κανονικά. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε κήπους μεμονωμένα ενδιάμεσα τού γκαζόν, ή σε μοναχικά σημεία, στις άκρες των παρτεριών και σε φυτοδοχεία. Χρησιμοποιείται ευρέως ως διακοσμητικό σε κήπους και πάρκα.

Στον δυτικό πολιτισμό, το φυτό χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως διακοσμητικό για τα Χριστούγεννα, ειδικά σε στεφάνια. Είναι το "ταίρι" του γκι (ιξός) και αποτελούν μαζί το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο δίδυμο. Το ξύλο του χρησιμοποιείται στην κατασκευή πεσσών για το σκάκι και επίσης για προσάναμμα. Από τον ιξό παρασκευάζεται επίσης τσάι.

Μαιντανός

  

Μαϊντανός

Το Διετές, ιθαγενές φυτό ο Μαϊντανός ανήκει στο γένος πετροσέλινο της οικογένειας των σκιαδοφόρων. Καλλιεργείται στις εύκρατες περιοχές για τα φύλλα του που χρησιμοποιούνται στη μαγειρική και σε διάφορες σαλάτες.

Ήταν γνωστός στους αρχαίους Έλληνες που τον χρησιμοποιούσαν ως αρωματικό βότανο αλλά και σαν φάρμακο σε διάφορες παθήσεις.

Κατά τον πρώτο χρόνο ανάπτυξης του φυτού εμφανίζονται τα σύνθετα κατσαρά βαθυπράσινα φύλλα σχηματίζοντας ομάδες.

Στην συνέχεια εμφανίζονται διάφορα ψηλά ανθοφόρα στελέχη που στην κορυφή τους φέρουν μικρά κιτρινοπράσινα άνθη και ακολουθούνται από μικρά σπόρια.

Τα φύλλα του μαϊντανού είναι πλούσια σε βιταμίνη C, ενώ περιέχουν και αιθέρια έλαια. Εκτός από φρέσκα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αποξηραμένα.

Κάποια ποικιλία μαϊντανού σχηματίζει μια μεγάλη ρίζα όμοια με του σέλινου και τρώγεται σαν βραστή σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιείται όχι μόνο ως συστατικό αλλά και ως διακοσμητικό σαλατών ή πιάτων κρέατος, ενώ στην Τουρκία, χρησιμοποιείται σε μεγάλες ποσότητες στη σαλάτα, είτε μαζί με ψιλοκομμένη τομάτα είτε και μόνος του.

Σκόρδο

Το σκόρδο είναι ένα από τα παλαιότερα φαρμακευτικά φυτά. Η ύπαρξή του έχει συνδεθεί με την καταπολέμηση των ασθενειών της καρδιάς, την μείωση της πίεσης αλλά και με την καταπολέμηση του κρυολογήματος! 

Οπότε τέρμα τα φάρμακα! Καταναλώστε σκόρδο! 

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του σκόρδου δεν είναι κάτι νέο. Σανσκριτικά κείμενα, αναφέρουν την ύπαρξη και χρήση του στη Ινδία, πριν από 5000 χρόνια. 

Οι Κινέζοι επίσης, χρησιμοποιούν το σκόρδο, εδώ και 3000 χρόνια ως φάρμακο! Μπορεί ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ 1928, να ανακάλυψε την πενικιλίνη, το σκόρδο όμως κατέχει την πρώτη θέση ως το ποιο αρχαίο φάρμακο! 

Αρκεί να αναφέρουμε πως στο Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, οι γιατροί των «Συμμαχικών» δυνάμεων, χορηγούσαν σε κάθε στρατιώτη, μια σκελίδα σκόρδο την ημέρα. 

Τους ανάγκαζαν να την καταπιούν όπως ένα χάπι! Βέβαια γνώριζαν την πολύτιμη φαρμακευτική δύναμη του σκόρδου. 

Που κάνει καλό το σκόρδο λοιπόν;

Βασικά, το σκόρδο, κάνει μόνο καλό! 

Βέβαια, όλη η σύγχρονη έρευνα έχει επικεντρωθεί στην ιδιότητα του σκόρδου, να ελαττώνει την χοληστερίνη και την αρτηριακή πίεση. 

Επίσης, προστατεύει από εγκεφαλικά επεισόδια και καρδιακές παθήσεις. 

Επιστήμονες ανακάλυψαν πρόσφατα, ότι το σκόρδο μπορεί να αποτρέψει την δημιουργία θρόμβων στα αγγεία μας! 

Τακτική κατανάλωση ομού σκόρδου, τονίζουν οι επιστήμονες, δημιουργεί έναν «μανδύα» προστασίας ενάντια σε μικρόβια και ιούς! 

Η αντιβακτηριδιακή του δράση ανακαλύφθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα κατά την διάρκεια ενός λοιμώδους πυρετού στην Αγγλία. 

Ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυτοί που καταναλώνουν σκόρδο, ακόμα και εάν αρρωστήσουν, θα είναι σε θέση να ανακάμψουν πολύ πιο γρήγορα από αυτούς που δεν καταναλώνουν! 

Μια σκελίδα σκόρδου την ημέρα , καλύπτει τις ανάγκες του σώματος μας σε βιταμίνες Α, Β, Γ , καθώς και ένα ευρύ φάσμα ανόργανων συστατικών, όπως το μαγνήσιο, σελήνιο, ιώδιο, κάλιο, σίδηρο, ασβέστιο και ψευδάργυρο. 

Στον αντίποδα, το σκόρδο μπορεί να προκαλέσει σε κάποιους καούρες ή μετεωρισμούς. Για αυτόν τον λόγο, τα φαρμακεία έχουν συμπληρώματα διατροφής από σκόρδο, το οποίο σε ένα δισκίο, σας υπερκαλύπτει σε ανάγκες, αποφεύγοντας έτσι την έντονη μυρωδιά! 

Σκόρδο και μαγειρική

Τέλος, όσον αφορά την μαγειρική, καλό θα ήταν να μην το αφήνετε να βράσει ή να ψηθεί πολύ, γιατί χάνει τα συστατικά του. Πέντε λεπτά πριν τραβήξετε το φαγητό από την φωτιά, προσθέστε όσο σκόρδο θέλετε! 

Παρά την άσχημη μυρωδιά του, τοσκόρδο είναι ένα πολύτιμο φάρμακο. Εάν καταφέρουμε και το βάλουμε στην διατροφή μας 3-4 φορές την εβδομάδα, θα έχουμε πάντα ενισχυμένη την άμυνα του οργανισμού μας!

Γανόδερμα

Γανόδερμα ένα θαυματουργό βότανο:

Το μυστικό για την πραγματική επιτυχία είναι η καλή υγεία. Όπως λέει και η παροιμία "Η υγεία είναι πλούτος, ναι! Πράγματι, είναι αλήθεια. Κανείς δεν μπορεί να είναι επιτυχής εάν η υγεία τίθεται σε κίνδυνο.

Καθημερινή άσκηση, μια καλή διατροφή, υγιεινό τρόπο ζωής, φυσικό συμπλήρωμα, και η ειρήνη του μυαλού μπορεί να σας κρατήσει σε καλή κατάσταση και να διατηρήσει την ισορροπία του σώματός σας.

Σήμερα, η σύγχρονη ιατρική έχει πετύχει σε πολλές διαταραχές στο σώμα μας, αλλά κανένας από την ιατρική επιστήμη δεν βρήκε σήμερα ένα σύστημα που εμποδίζει τις θανατηφόρες ασθένειες. Ένα σύστημα πρόληψης που είναι καθαρά φυσικό και ευπροσάρμοστο για όλες τις συνθήκες και όλα τα συστήματα του σώματος.

Υπάρχουν πλέον εκτεταμένες έρευνες σε βότανα ως πηγή πρωτογενούς πρόληψης και υγιή φυτικά και βιολογικά προϊόντα διατροφής έχουν τώρα λάβει το προβάδισμα στο σύστημα προληπτικής. Ο βασιλιάς των Βοτάνων γνωστό ως Ling zhi στην Κίνα και Reishi στην Ιαπωνία πλέον έχει ευρέως ερευνηθεί από πολλά πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα. Σήμερα, το  Ling zhi είναι ακόμα ευρέως σεβαστός ως πολύτιμο συμπλήρωμα της υγείας και της φυτικής ιατρικής σε όλο τον κόσμο.

Οι μελέτες του Γανοδέρματος κυρίως διεξάγονται στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις θεραπευτικές και θρεπτικές αξίες του εν λόγω βοτάνου.

Σχετικά με το Γανόδερμα (Ling zhi ή Ganoderma Lucidum)

Ling zhi (Γανόδερμα) είναι μία μορφή όνοματος του μανιταριού Ganoderma Lucidum που έχει παγκόσμια διανομή και στις δύο τροπικές και εύκρατες γεωγραφικές περιοχές, η οποία περιλαμβάνει τη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία. Έχει χρήση σε παραδοσιακά βοτανοθεραπευτικά φάρμακα ως φυτικό φάρμακο για περισσότερο από 2.000 χρόνια, καθιστώντας το ένα από τα παλαιότερα μανιτάρια που είναι γνωστό ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στην ιατρική.

Στα Κινέζικα η λέξη Ling zhi σημαίνει "βότανο της πνευματικής δύναμης» ή αλλιώς περιγράφεται ως "μανιτάρι της αθανασίας".


Επειδή το Γανόδερμα δεν έχει γνωστές απειλητικές παρενέργειες , έχει μια καλή φήμη στην Ανατολή ως την απόλυτη φυτική ουσία. Μερικές ενδεχόμενες ήπιες παρενέργειες του, είναι η ξηρότητα των ρινικών κοιλοτήτων, του στόματος και του λαιμού, καθώς και ήπια στομαχική διαταραχή. Ωστόσο, οι επιπτώσεις αυτές αποφεύγοται με τη διακοπή της χρήσης του μανιταριού για ένα μήνα μετά τη λήψη του για τέσσερις μήνες, και στη συνέχεια λαμβάνοντας το και πάλι για τέσσερις μήνες, και ούτω καθεξής.

Στην ιστορία, το φαρμακευτικό κινέζικο βιβλίο 2000 χρόνων του Shen Nong "Herbal Classic" το Γανόδερμα κατηγορείται ως Lingzhi Superior (το ανώτατο Γανόδερμα), το πιο αποτελεσματικό βότανο για πολλές ασθένειες που είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση και αποκατάσταση της ισορροπίας του σώματος.

Φαρμακευτικές ιδιότητες

Επιστήμονες ανακάλυψαν 252 ενεργά συστατικά ευεργετικά και απαραίτητα για τον ανθρώπινο οργανισμό. Πρόκειται για μια προσαρμοστική, η οποία προσφέρει τεράστια οφέλη στο ανθρώπινο σώμα, χωρίς καμία παρενέργεια.

Τα δύο κύρια συστατικά του:

Γερμάνιο, το οποίο μπορεί να προωθήσει την κυκλοφορία του αίματος, μπορεί να αυξήσει την ικανότητα απορρόφησης οξυγόνωσης του σώματος, και να κρατήσει αρκετό οξυγόνο στο σώμα.

Πολυσακχαρίτες, αυξάνει τον αριθμό των αντισωμάτων που βελτιώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.Λόγω της παρουσίας πολλών φαρμακευτικών ιδιοτήτων, όπως πολυσακχαρίτες, γερμάνιο, εργοστερόλης, κουμαρίνη, μανιτόλη, λακτόνες, αλκαλοειδή, τα ακόρεστα λιπαρά οξέα, βιταμίνες, μέταλλα και τριτερπένια, το Γανόδερμα μπορεί να χρησιμοποιήσει για τη θεραπεία ή την πρόληψη των ασθενειών.


ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΟΥ ΓΑΝΟΔΕΡΜΑΤΟΣ

1. Χαμηλώνει τη χοληστερόλη στο αίμα

2. Βελτιώνει  και ρυθμίζει τον μεταβολισμό του σώματος

3. Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα

4. Καταστέλλει τα καρκινικά κύτταρα

5. Αποτρέπει τη Βρογχίτιδα

6. Χρησιμοποιείται για την καρδιαγγειακή θεραπεία

7. Ενισχύει το αναπνευστικό σύστημα

8. Θεραπεύει την ηπατίτιδα

9. Συμβάλλει στην αντρική ανικανότητα

10. Υποστηρίζει τις χημειοθεραπείες

11. Βελτιώνει το περιβάλλον του αίματος και ενισχύει το κυκλοφορικό σύστημα

12. Καταπολεμά την κούραση

13. Λειτουργεί κατά της υψομετρικής ασθένειας

14. Αποτοξινώνει το συκώτι και οξυγονώνει το αίμα

15. Προστατεύει το ήπαρ

16. Ενεργοποιείται κατά των καρκινικών όγκων

17. Έχει αντι αλλεργική και αντιφλεγμονώδη δράση

18. Έχει αντι-ιικές ιδιότητες

19. Μειώνει το σάκχαρο στο αίμα δίνοντας άμεσα αποτελέσματα σε διαβητικούς

20. Προσφέρει αντιμυκητιασικά αντισώματα ενώ απομακρύνει τους μύκητες

21. Επαναφέρει τα επίπεδα χοληστερίνης σε φυσιολογικά επίπεδα

22. Έχει αντιπαρασιτική αλιλλεπίδραση

23. Ρυθμίζει σε υπερτασικούς-υποτασικούς την πίεση του αίματος σε φυσιολογικές τιμές

24. Σταματάει και διώχνει τη ναυτία

25. Μειώνει και αποτρέπει τους εμετούς ενώ βελτιώνει την πέψη

26. Απομακρύνει την στοματίτιδα και άλλες ασθένειες της στοματικής κοιλότητας

27. Καταπραϋνει τον πονόλαιμο

28. Βελτιώνει τα συμπτώματα της ανορεξίας και βοηθάει στην απώλεια βάρους ρυθμίζοντας τον μεταβολισμό

29. Βελτιώνει την ποιότητα του ύπνου

30. Καταπολεμά το στρες

Βαλωτή,ή φυτιλάκι

Στη Μάνη ονομάζεται και Καντηλαναύτρα, γιατί τη χρησιμοποιούσαν για το άναμμα του καντηλιού στα σπίτια και στις εκκλησίες. Μάζευαν τους ξερούς κάλυκες, που μοιάζουν με χωνιά και ανά δύο, αφού αφαιρούσαν το σπόρο από τον ένα, τους τοποθετούσαν ανεστραμμένους πάνω στο λάδι του καντηλιού και τους άναβαν. Η φλόγα κρατούσε αναμμένη όλη τη νύχτα και δεν δημιουργούσε κάπνα.

Ανήκει στην οικογένεια των Χειλιανθών (Labiatae) και σε κάθε περιοή της Ελλάδας έχει και από μια ονομασία: Φουφουλιά (Τήνος), Φάσσα (Αίγινα), Νεροβαμβακιά (Πελοπόννησος), Μαυρομάργο (Αττική), Μαυρομάρκος (Κύθνος), Αποπουλιά, Λυχναράκι, Οικονομία, Καντηλαναύτρα.Στη Μάνη ονομάζεται και Καντηλαναύτρα, γιατί τη χρησιμοποιούσαν για το άναμμα του καντηλιού στα σπίτια και στις εκκλησίες. Μάζευαν τους ξερούς κάλυκες, που μοιάζουν με χωνιά και ανά δύο, αφού αφαιρούσαν το σπόρο από τον ένα, τους τοποθετούσαν ανεστραμμένους πάνω στο λάδι του καντηλιού και τους άναβαν. Η φλόγα κρατούσε αναμμένη όλη τη νύχτα και δεν δημιουργούσε κάπνα.

Είναι πολυετής πόα, αρωματική με ξυλώδη βάση και με ύψους έως 60cm Τα φύλλα της είναι καρδιόσχημα, χνουδωτά, απαλά και με χρώμα ελαφρά πράσινο. Τα άνθη της είναι κοκκινωπά με διάρκεια άνθησης από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο. Οι καρποί είναι μαύροι και μάλλον μικροσκοπικοί κρυμμένοι στη βάση ενός κάλυκα που μοιάζει με χωνί.

Είναι ενδημικό της Ελλάδας και της Τουρκίας. Φυτρώνει κυρίως, σε σκιερά μέρη και μέσα ή στη βάση των τοίχων.

Τους κάλυκες από τα άνθη τους βάζουν στο  καντήλι για φυτίλι και τα λένε φυτιλάκια, λυχναράκια ή λουμίνια.

Οι αποξηραμένοι κάλυκες του φυτού, όπου έχουν σχήμα που μοιάζει με χωνάκι τοποθετούνται ανά δύο, αφού πρώτα αφαιρέσουμε το σπόρο από τον ένα, και τους τοποθετούσαν ανεστραμμένους μέσα σε λάδι και τους άναβαν. Η φλόγα κρατούσε αναμμένη όλη τη νύχτα και δεν δημιουργούσε κάπνα.
Το φυτό παρουσιάζει αντισπασμωδικές ιδιότητες και χορηγείται κυρίως στις περιπτώσεις κοκίτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων.

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα και ο Διοσκουρίδης το αποκαλούσε «Γνωτέρα». Τόσο αυτός όσο και άλλοι γιατροί συνιστούσαν τα φύλλα του φυτού κοπανισμένα με αλάτι με μορφή καταπλάσματος ως αντίδοτο σε δαγκώματα σκύλων. Τη χρησιμοποιούσαν ακόμα για την αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων και των ελκών κάθε είδους και μορφής. Μετά τα μέσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιούσαν το βότανο στην εμπειρική ιατρική. Επίσης, θεωρείται άριστο ανθελμινθικό φάρμακο και ιδίως κατά των ασκαρίδων και των οξυούρων κατά των οποίων μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ο πυκνός χυμός του φυτού σε υπόθετα. 
Στον μεσαίωνα το θεωρούσαν ακόμα ως ένα από τα καλύτερα φάρμακα για την επούλωση των πληγών. Ο Λεκλέρκ, ένας φυτοθεραπευτής, χρησιμοποίησε με επιτυχία το φυτό κατά των νευρώσεων, των νευρασθενειών και των ψυχώσεων (απαθικών καταστάσεων κ.α.) καθώς επίσης το χρησιμοποιούσαν και κατά της εμμηνοπαύσεως και κατά του κοκίτη. Η οσμή του φυτού είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Αυτός ήταν ο λόγος που ο μεγάλος βοτανολόγος Μπαουχίν το αποκαλούσε «foetidum» δηλαδή, δύσοσμο.Τα κυριότερα συστατικά του είναι φλαβονικά γλυκοσίδια, χλωρογενικό οξύ, ίχνη αιθέριου ελαίου και διτερπενλακτόνες και δρα ως αντιλυσσικό αντιβακτηριακό, τονωτικό, στυπτικό, διουρητικό, εμμηναγωγό, αποχρεμπτικό, αντιοξειδωτικό και αντισπασμωδικό. Χρησιμοποιείται στην κατάθλιψη, την ανησυχία και την υστερία ενώ είναι κατάλληλο ίαμα για την ναυτία και τον εμετό, όταν το αίτιο εντοπίζεται στο νευρικό σύστημα και όχι στο στομάχι. Ανακουφίζει ακόμα και τους εμετούς της εγκυμοσύνης. Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται για βήχα, αϋπνία και διαταραχές του νευρικού συστήματος. Μειώνει και τα επίπεδα της χοληστερίνης και καθαρίζει το αίμα ενώ ταυτόχρονα ανακουφίζει τον κνησμό από τσιμπήματα κουνουπιών. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται συνήθως τα φύλλα και οι ανθισμένες κορυφές του φυτού και για τις αντισπασμωδικές ιδιότητες χορηγείται κυρίως στις περιπτώσεις κοκίτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων.

’’τὸ δὲ ψευδοδίκταμνον καλούμενον φύεται <μὲν> ἐν πολλοῖς τόποις, ἐμφερὲς δὲ τῷ πρὸ αὐτοῦ, ἔλαττον δὲ καὶ ἧττον δριμύ. ποιεῖ δὲ τὰ αὐτὰ τῷ δικτάμνῳ, οὐχ ὁμοίως ἐνεργοῦν.’’  Διοσκουρίδης Βιβλίο 3.32.2
 πηγη garden magazine